Najpierw slajdy.

Sprzed kilku dni:

Amelka pokazała na zabawkę, powiedziała do Niani "da,da" i wychyliła się mocno z fotelika próbując sięgnąć po tą zabawkę. Zrezygnowała, znów pokazała i powiedziała "da, da". Niania ze śmiechem niedowierzania powiedziała do mnie

- Ona chyba mówi, żeby dać jej tą zabawkę

- No, jak prosi..- powiedziałem przyglądając się temu z rozbawieniem - .. to można dać..

Pełza do tyłu z determinacją kogoś, kto już trzy razy oblał egzamin na prawko z cofania, a teraz wziął dodatkowe lekcje.

Amelka dziś:

rano podsunąłem jej swoją twarz, leżeliśmy oboje na dywanie, a ona badała ją z uwagą, ciągnęła za nos, naciskała powieki, przeczesywała włosy i chwytała je w garść co chwila śmiejąc się na głos. Jej oczy były i usmiechnięte i skoncentrowane. 

Miki dziś:

Wieczorem czytałem mu jak zwykle do poduszki. Ostatni etap czytana wygląda tak, że obaj leżymy w łóżku. Dziś, kiedy tak czytałem Miki przysunąłe się bokiem do mnie, wsunął głowę tak,że policzkiem leżał na moim ramieniu i szepnął do mnie.

- Ale kochasz mnie?....

Aż się zachłysnąłem. Przestałem czytać. Spojrzałem na niego. Patrzył na mnie, a w oczach miał jakąś taką troskę, czułość maźnięte cieniem uśmiechu.

-Oczywiście, synku... bardzo... bardzo... - Przytulił się do mnie a ja do niego.

Dziś rano Miki podczas montażu telewizora na ścianie autentycznie pomógł mi pracy. Wziął śrubokręt krzyżakowy i rozkręcił stojak telewizora.

- Pomogę ci,synku,bo to mocno przykręcone jest.

- nie nie, ja sam ja sam

- dobra - rzuciłem trochę poirytowany wiedząc, że pierwszych obrotów nie da rady, bo śruby były solidnie przykręcone.

Odkręcił. Trzymał oburącz i aż stękał z wysiłku... Ale odkręcił. Sam.

Dziś wieczór przed kolacją puściłem obojgu trochę muzyki w winampie. Jest tam taka genialna wizualizacja.. bodaj MilkDrop... Która wykorzystując procesor graficzny kart Nvidii, szczególnie tych nowych, generuje przepyszne grafiki. Myślę, że taka estetyczna, abstrakcyjna grafika zsynchronizowana z dobrą,spokojną muzyką działa na umysły dzieci inspirująco... No, bo ich ciekawskie mózgi nieustannie szukają odpowiedzi na to, co widzą, wciąż pytają same siebie, i całe otoczenie "co to jest, u diaska?!" Zatem taka abstrakcja uczy ich mózgi zauważać to, co często jest gdzieś pod powierzchnią...

Taką mam teoryjkę. Wolno mi w końcu...

Tak więc siedzimy i słuchamy akurat piosenki o Arbacie Okudżawy. Amelka czarownie wgapiona w pływające kształty i barwy. A Miki chwilę słucha i pyta

- A jak się nazywa ten pan?

- ten co śpiewa?

- Taaak

- Bułat Okudżawa. Ładnie śpiewa?

- Ładnie. Bardzo ładnie...

I powiedział to z takim głębokim, dojrzałym zamyśleniem.

Dziś wieczór, w łazience, przed kąpielą, Miki wziął swoją szczoteczkę do zębów, swoją pastę.Odkręcił tubkę, wycisnął na szczoteczkę trochę pasty i zaczął szorować zęby.

Patrzyłem na to jak urzeczony jedną ręką asekurując Amelkę na przewijaku.

Miki sam mył zęby. Z własnej inicjatywy. Samodzielnie. 

Jak był potem w wannie poprosiłem go, żeby pokazał to mamie. Powtórzył robiąc wszystko z takim nabożnym skupieniem.

Ania miała łzy w oczach.

Bo to znaczy, że dorasta,że zaczyna machać skrzydełkami. Jeszcze nieporadnie, bez piór i siły, ale za chwilę, za krótką chwilę rozprostuje potężne skrzydła i zagarnie nimi pod siebie tyle powietrza, że poleci... Poleci....

Koniec slajdów. Teraz to, co w środku płonie żywym, jasnym ogniem.

Ta miłość tak jest kosztowna, tyle za nia trzeba płacić, nieustannie...

Teraz strachem o to, co może się stać, niepokojem o to, co się stanie, o zagrożenia o ostry narożnik stołu, wysoki i krzywy schodek, kamień na łące, potem lękiem o jego decyzje, zaniepokojeniem z powodu milczenia, braku kontaktu na skutek wyjazdów, wypraw, wycieczek, podróży, przedsięwzięć....

Każdy centymetr tej miłości jest pokryty małymi kolcami.

Ale warta jest tej ceny, ta miłość.

Bo nie muszę niczego oczekiwać. Kocham po prostu. Daję z radością, zgrzytam zębami, albo wybucham śmiechem, ale to świat moich fajerwerków, huczący wodospadami emocji zupełnie obok świata dziecka, które raczkuje, pełza, kroczy niepewnie, chodzi, biega, skacze frunie i znika w gwieździstej przestrzeni rzeczywistości jak kometa wyrwana miłosnym pocałunkiem z mojego serca i lecąca dookoła czasu.

Cena nie gra roli, bo jestem ojcem nowego świata, ojcem nowych baśni Andersena, nowych wierszy Brzechwy, ojcem śmiechu na dźwięk słowa "lektor" albo "korkociąg"...

Byłem wczoraj z córką na Avatarze...

Film powalił mnie na kolana.

Fabuła, choć dość holyłudzka, to jednak miała w sobie coś przestrzennego. Zawarła się w niej i fantazy i western i film akcji, sensacja, SF, i trochę romantyczności i trochę fantastycznej podróży etnicznej... A przede wszystkim nieprawdopodobnie bogata, inna przestrzeń, soczysty ekosystem, niezwykle drobiazgowo skonstruowany świat...

I to wszystko wrzucone nienachalnie, ale mocno i solidnie w trzeci wymiar.

Po prostu film zrobiony przecudnie. Myślę, że jesteśmy właśnie świadkami przełomu. Nie wiem dokładnie jakiego - czy to technologicznego, czy rozrywkowego, ale Avatar to film na miarę Gwiezdnych Wojen, czy Wejścia Smoka, to film napędzający świat filmu. Nowa, lśniąca, potężna, skonstruowana z niezwykłą pieczołowitością lokomotywa.

A na koniec - postacie.

Fenomenalne podejście do tematu -przemyślane, z własnym językiem i zachowaniami w subtelny sposób różnymi od naszych...

Po prostu czad.

Oglądając ten film czułem się jakbym siedząc w tym kinie oglądał i Winetou i Przygody Tomka na Czarnym Lądzie i Raport Pelikana, Gwiezdne Wojny, Predatora, i wielką garść innych jeszcze filmów. To było przeżycie, jakiego się nie spodziewałem, a nawet jakiego nie oczekiwałem.

3D w okularkach wypadło bardzo solidnie. Jednak sądziłem, że film będzie nieustannym epatowaniem tym trickiem, że już w pierwszym kwadransie będzie mi się chciało wymiotować tym efektem i okularkami. A ja po prostu zapomniałem o tym efekcie! Zapomniałem o okularach a jedyną rzeczą dzwoniąca mi dzwoneczkiem 3D były polskie napisy, jak zawieszone w powietrzu, gdzieś między nogami aktorów.

Film cudowny i przepyszny. Już czekam na wydanie płytowe.... A w końcu pewnie skuszę się nawet na grę na konsolę..  Nie, żebym miał na nią ochotę, ale żeby dać im zarobić, żeby inni też zaczęli robić takie wielkie, bajkowo cudowne kino.

Polecam.

Tego filmu się nie ogląda, ten film się przezywa.

Jak wyobrażamy sobie szczęście?

Że niby co? Brak problemów? Lewitujemy na różowej chmurce owiewani ciepłym zefirkiem a leniwe słoneczko pieszczotliwie ogrzewa naszą facjatę?

Albo, że mamy kasę kasę kasę kasę? Albo co jeszcze, albo że kochamy tak że ach, i nas kochają, że ach?

Takie myśli strzelają pewnie w każdej głowie jak iskry z tramwajowych pantografów na wielkich skrzyżowaniach w wyjątkowo elektryzującą noc.

Jak to będzie? Co będę czuł, miał, jak żył?

I wiecie co?

W sumie to chyba jest jak z tym rokiem, tym co go wreszcie mamy - z 2010.

Kiedy byłem dużo młodszy niż teraz. Dużo... To byłem niemal pewien (niemal:) że w tym czasie normą będą latające deski, samochody bez kół, że mieszkania będą z plastiku a najlepszą księżycówkę będą pędzili na księżycu w slumsach pierwszej bazy kolonistów. Otwierające się z cichym "pszszsz" drzwi, srebrzyste wdzianka...

A jak jest?

Zwyczajnie. No zwyczajnie aż do bólu. Co prawda mamy internet, owszem mamy GPS i komórki w zegarkach, aa.. wideofony, zamaszyste budowle, problem ze śmieciami, dużo ludzi, mnóstwo aut, z tego coraz więcej takich co to niemal same prowadzą - ABS, SRS, ESP, BAS, tiptronic dwustrefowa klima, podgrzewane i chłodzone wentylowane fotele i kierownica, drzwi otwierające się elektrycznie.... Gadające komputery... monitoring, WiFi, rezonans magnetyczny, operacje wewnątrz ciąży, teleskop Hubble'a, tanie linie lotnicze.

Tak, tak. To wszystko, owszem jest. Ale takie ZWYCZAJNE.

I kiedy z roku na rok podwyższamy o jeden wartość w nagłówkach kalendarzy niemal podświadomieczekamy na ten błyskotliwy, kosmiczny świat z dawnej fantastyki, z marzeń i wyobrażeń.

A jego nie ma. Nie ma!

Ale za to jest ten zwykły, niewiele różniący się od poprzedniego, czasem gorszy, czasem lepszy, krok w tę czy we w tę. Ale żadnej bajki....

No i tak jest ze szczęściem, kiedy je sobie oglądam i smakuję końcem języka na początku tego 2010 roku.

Jest takie, że stoisz człowieku i myślisz "kurna, jak to zamrozić, zatrzymać, wsadzić do przeźroczystego plastiku i mieć na zawsze!" a ono, to szczęście jest nie takie jak kiedyś człowiek go wypatrywał. Nie ma glorii, chwały, fajerwerków czy kosmicznych wdzianek:) , ale jest mnóstwo takich zwyczajnych ZWYCZAJNYCH chwil zachwytu, zdumienia, milczenia i przede wszystkim przerażenia, przerażenia, że one odpłyną tak samo jak te z zerwanym paznokciem, te z deszczówką za kołnierzem, te w pustym domu, czy te na wykopkach. Dlaczego - zapytujemy - tak jest, że one wszystkie mijają TAK SAMO?!! To trochę tak wygląda jakbyśmy wszyscy znosili do punktu skupu różne rzeczy - jeden butelki, inny węgiel, jeszcze ktoś brylanty, złoto, nerki, nici babiego lata, cokolwiek, a w kasie za każdą rzecz płacono by nam tyle samo: jedna sztuka - jeden pieniążek.

W tym nieustannym umykaniu nasze szczęście staje się zwyczajnym tykaniem zegara. W te elegancko i precyzyjnie odkrojone kawałki czasu wplatamy życie, spełnienie, czekanie, nadzieje i dramaty.

I dlatego przypomina mi to ten rok. Wcześniej myślisz "Jaaaa! Ale będzieee! No normalnie kosmicznie wystrzałowo i na pewno szok szok ja cieeee"

A jak przychodzi, jak jest i nas mija miarowym dreptaniem jak szeregowy równo maszerujący na brzegu tasiemcowatej kolumny tysięcy podobnych, to wtedy biegamy jak kura z odrąbaną głową, żeby go zwabić, skaczemy i krzyczymy i machamy garścią polnych kwiatków, żeby choć okiem rzucił, przystanął. A on idzie, odwraca głowę, spogląda, uśmiecha się ale nie zwalnia kroku. Choćby może i chciał.

I tak jest u mnie. 

Mikołaj jest dwulatkiem. Recytuje..... RECYTUJE!... Małpę w kąpieli lokomotywę, lenia, dwa wiatry, mówi aniele boży stróżu mój i ojcze nasz, recytuje świadomie, śpiewa kolędy, ulubiona jego piosenka to "Maszerują strzelcy", pomaga sprzątać, a przy tym i milionie innych wielkich rzeczy jest... no, dwulatkiem. Stawia się, buntuje, lawiruje, próbuje dokuczyć...

Amelka jest półroczną pięknością wciąż uśmiechniętą, mówi tatatata i lalalala i dadadada i z czystej złośliwości nie mówi mamamama. Śpi i je i uśmiecha się a jak widzi Mikiego to uśmiecha się jak dwa słońca i z fascynacją nie odrywa od niego wzroku.

Ania jest cudowną, wspaniałą żoną. Jest wyrozumiała, opiekuńcza, troskliwa, czuła, piękna, atrakcyjna, dojrzała, delikatna i gorąca.

Jestem szczęśliwy, ale to wszystko nie jest niebiańskie. Są chwile trudne, wymagające, są klocki ciężkie i szorstkie, są problemy wciąż na nowo rozwiązywane, bez ustanku, jak wągry, wyskakujące w tych samych miejscach.

I choć strasznie mnie boli, że to wszystko przemija, że w tym łanie cudownego zboża znajdzie się chwast czy inny oset, to nigdy nie spodziewałem się, że tak wygląda szczęście, a wszystkie moje wyobrażenia były przy tym stanie jak deskorolka przy bolidzie F1. Są takie szczególne chwile, kiedy doświadczam dotknięcia tego niesamowitego uczucia i te momenty sa takie zwyczajne, takiesame, lub podobne jak te sprzed roku czy trzech. Zasypianie przy śpiącej już żonie, wtulenie się w synka i córkę, rozmowa z ciekawski, bystrym dwulatkiem, który patrzy na mnie jak egipski murarz na uśmiechniętego faraona...

Wszystko inne jest nieistotne.

Patenty, elektrownie. Wszystko.

Dobrze że to jest, nie przeczę. Bo daje nam trochę więcej swobody, trochę bardziej czuje się człowiek kreatywny... Ale nawet otwieranie koperty z WIPO w której przesyłają nam numer naszego patentu, nawet dopinanie następnych biznesów i trajkotanie o milionach, i mnóstwo innych rzeczy fajnych,  ciekawych, niezwykłych... Nawet to wszystko razem wzięte nie daje podobnego wrażenia, nie wzbudza tak wielkich emocji jak ta zwyczajna miłość rodziny, jakiejś tam rodziny, żony męża i dwójki dzieci. 

Bo tak chyba jest właśnie ze szczęściem i przyszłością. Jak o nich myślimy, to wydają się kosmicznie piękne, odległe i tajemnicze. Jak gwiazdy. A potem, kiedy nadchodzą, gdy są blisko, to okazuje się,że odczuwasz i wiatr słoneczny i pragnienie z upału i niepokój o przyszłość i nadmierną aktywność na powierzchni bliskiej gwiazdy. Jednak pomimo to wszystko, czym obciąża nas bliskość słońca, to niezaprzeczalnym faktem jest, że dzięki niemu żyjemy, że jest motorem naszej egzystencji, karmi nas, ogrzewa i daje nam światło. Zwyczajne, niewyjątkowe, z wieloma aspektami, które mogą niepokoić, lub drażnić. Cudowne. Zapierające dech w piersi i wymarzone.

Tak jak szczęście i przyszłość. I chyba to jest najważniejsze - nauczyć się rozumieć istotę szczęścia nieidealnego a doskonałego.

A dziś mija drugi dzień jak mój syn zasypia w "dorosłym" łóżku. Pod wielką kołdrą. Cieszy się tym jak licho i łobuzuje testując bezwzględnie granice naszej wytrzymałości. 

Ale kiedy zasypia, taki kruchy, rumiany, uśmiechnięty, rozczochrany na tej podusze przykryty lekką jak oddech kołdrą oprawioną w Boba Budowniczego jest jak dowód na istnienie Boga. Jest aniołem, cherubinem, jest kawałkiem nieba żywego opadłym do mojego domu i beztrosko, w poczuciu absolutnego bezpieczeństwa po prostu zasypiający w moim gnieździe. Kiedy idę zgasić nocną lampkę i wyłączyć mruczące cicho radio przystaję przy nim i wpatruję siew to zjawisko aż do bólu.

Potem idę do sypialni, gdzie córeczka, już  pisklak ciepłym oddeszkiem wtóruje spokojnemu rytmowi oddechu żony.

I wślizguję się w kołdrę ogrzaną obecnością mojej ukochanej.

Takie zwyczajne szczęście.

Taki rzadki ze mnie gość na tym blogu... Wszystko tu zakurzone, słowa oplecione pajęczyną... 

Ale to nie znaczy, że nic się nie dzieje. Przeciwnie.

Dzieje się mnóstwo. 

Życie się dzieje

Dwójka dzieci. Wspaniałych dzieci. 

Żona, cudowna żona...

Jakoś tak, w tym karnawale codzienności przestałem blogować. Właściwie nie przestałem tylko zatrzymałem się. Tak jakby blog był domem a życie ogrodem i teraz taka piękna pogoda, noce i dnie czarowne i malownicze, że wszyscy koczują w ogrodzie. Śniadania obiady w cieniu owocowych drzew, kolacje z ogniskiem, śpiewy, sen na trawie umaczany w ciepłym brzęczeniu pszczół i szumie liści, a dom stoi pusty, cichy, pełen cieni, fotografii na przykurzonych meblach.

A teraz właśnie wszedłem przez półotwarte drzwi ogrodowe. Milcząc przechadzam się po notkach, komentarzach, dłonią przecieram kurz z blatu...

Tylko czy ktoś jeszcze tu przychodzi?